spokojność.

 spokojności, wydarz się

spokojności, wyłóż swe karty

stolik przesuwam bliżej, zamaczam usta

fusy z kawy

wypita

nie cierpię momentu, gdy kawa nieknie

we wnętrzu

wnętrze rozbudza zmysły

i zaczyna dzień kolejny

czy nuda nada swe szare barwy

czy kolorowym posmaruję pasje

nie wiem co dziś robić

czuję nadspokojność

jestem wysbwodzona z frustracji

no

prawie

nie tak do końca

męczy mnie wnętrze

z kawy

chcę ją wypluć i zaparzyć nową

nie mogę przekorczyć liczby dwa

dwa

jedenaście

dwa plus dwa

numerologia

nadmistrzostwo

trudna sztuka

boli mnie samotność

uciekam w wir ludzi

męczę się

w swej norze, zamknięta

duszę się

nie ma ucieczki

od siebie nie ma ucieczki

zawsze noszę siebie w plecaku

wypełnionym papierosami i perfumami

zapachem zabijam brud 

mrocznej duszy

nie wiem po co to wszystkie

moje lakiery

i puder

wszystko na nic, już nic

się nie wydarzy

już nic...

a zresztą

puszczam muzykę, trochę rysuję

reszta mnie nie interesuje

pragnę człowieka, który zaskoczy odpowiedzią

na odpowiedź

pytań nie zadaję

nie ma pytań

są odpowiedzi

pytań już zbyt wiele

czekam.